Gezonder eten door valse herinneringen

Je kan een ander gezonder laten eten door te liegen over hoe hij als kind at. Als hij gaat geloven dat ‘hij vroeger zo gek was op asperges’, gaat hij ze waarschijnlijk ook meer eten. Wordt liegen misschien de nieuwe gezondheidsstrategie?

Ieder mens heeft zijn eigen smaak, ook op het gebied van voeding. De een is bijvoorbeeld gek op alles waar groente in zit, terwijl de ander bij de aanblik ervan al misselijk wordt. Helaas zijn er ontelbaar veel mensen die gezonde producten zoals groente niet zo zien zitten. In plaats daarvan doen zij zich meestal tegoed aan voedsel dat stukken minder gezond is. Hoe zorgen we ervoor dat deze mensen toch iets aan hun voeding verbeteren?

Een leugentje over hun verleden zou best kunnen werken, aldus onderzoekers van de universiteit van Californië. In een experiment met 231 studenten waren zij in staat om de helft van hen te overtuigen dat zij als kind dol waren op asperges – ondanks dat de deelnemers er eerst vrij zeker van waren dat dit niet waar was. Bovendien bleek dat deze ‘valse’ herinneringen hun mening over asperges veranderden. De overtuigde studenten zeiden dat zij asperge lekkerder vonden, er meer van wilden eten en bereid waren om er meer voor te betalen.

Hoe was het de onderzoekers gelukt om de proefpersonen zo ver te krijgen dat hun houding ten opzichte van bepaald voedsel veranderde? Het enige wat de deelnemers wisten, was dat zij onderdeel waren van een studie over voedselvoorkeuren en persoonlijkheid. Ze vulden een vragenlijst in over hun vroegere ervaringen met voedsel, onder andere met asperges. Alleen degenen die ontkenden dat zij dit lekker vonden toen ze het voor het eerst proefden, werden in het experiment betrokken. Zij kregen vervolgens te horen dat een slim computerprogramma hun ervaringen met voedsel in hun vroege kinderjaren had geanalyseerd. Aan de helft van de studenten werd de – valse – uitkomst medegedeeld dat zij vroeger gek waren op gekookte asperges. Vervolgens ondervroegen de onderzoekers hen over hun herinneringen aan dit ‘geliefde’ voedsel. Hieruit bleek dat de helft was gaan geloven dat ze asperges vroeger lekker vonden of zich dit zelfs meende te herinneren.  

Waar het in feite om draait, is dat we leugens gebruiken om de ander beter te maken. Gaat dit niet een stap te ver? Van een professionele therapeut mag inderdaad verwacht worden dat hij de waarheid spreekt tegen zijn cliënt, ook al zou het liegen goed bedoeld zijn. Maar in bijvoorbeeld een ouder-kindrelatie zou het best een werkzame strategie kunnen zijn. Ouders zouden de voedselvoorkeuren van kinderen zo kunnen manipuleren dat ze minder kans hebben op overgewicht. Als we ze al in de Kerstman en de tandenfee laten geloven, kunnen we ze dan ook niet vertellen dat ze vroeger van spinazie hielden? Geef ze kortom liever een valse herinnering dan een ongezonder leven.